DA„Życie ludzkie jest święte i nienaruszalne w każdej chwili swego istnienia, także w fazie początkowej, która poprzedza narodziny . Człowiek już w łonie matki należy do Boga, bo Ten, który wszystko przenika i zna, tworzy go i kształtuje swoimi rękoma, widzi go, gdy jest jeszcze małym bezkształtnym embrionem i potrafi w nim dostrzec dorosłego człowieka, którym stanie się on w przyszłości i którego dni są już policzone a powołanie już zapisane w „ Księdze Żywota .”

(Jan Paweł II „ Evangelium Vitae”)

DUCHOWA ADOPCJA DZIECKA POCZĘTEGO

 

Ruch Duchowej Adopcji pochodzi z Fatimy , powstał po objawieniach, jako odpowiedź na wezwanie Matki Bożej do modlitwy różańcowej, pokuty i zadośćuczynienia za grzechy, które najbardziej ranią Jej Niepokalane Serce.

W Polsce Dzieło Duchowej Adopcji rozpoczęli w 1987 roku  w Warszawie  w kościele Świętego Ducha , Ojcowie Paulini. Dzieło to miało być jedną z form wypełniania Jasnogórskich Ślubów Narodu Polskiego. Duchową  Adopcję propagowaną w Polsce pobłogosławił  Jan Paweł II .

Zasady :

Jest to modlitewne zobowiązanie ( przyrzeczenie ) złożone najlepiej przy ołtarzu, podjęte przez konkretną osobę w intencji jednego dziecka zagrożonego zabiciem w łonie matki. Imię tego dziecka jest znane jedynie Bogu. Trwa przez dziewięć miesięcy. Na modlitwę Duchowej Adopcji składa się : jeden dziesiątek różańca świętego, specjalna modlitwa w intencji dziecka i jego rodziców, oraz dodatkowe postanowienie.

  • Jakie mogą być dodatkowe postanowienia :

Dodatkowymi postanowieniami może być dobrowolna ofiara czy wyrzeczenie, na przykład: częsta spowiedź i Komunia święta, adoracja Najświętszego Sakramentu, czytanie Pisma Świętego, walka z nałogami, pomoc osobom potrzebującym, dodatkowe modlitwy , post.

  • Czy można podejmować duchową adopcję bez dodatkowych postanowień?

Tak. Dodatkowe postanowienia nie są obowiązkowe, choć adoptujący chętnie ją podejmują.

  • Kto może podjąć duchową Adopcję?

Każdy – osoby świeckie, konsekrowane, mężczyźni, kobiety, ludzie w każdym wieku. Dzieci podejmują ją pod opieką rodziców.

  • Ile razy można podejmować duchową adopcję?

Można podejmować ją wielokrotnie, pod warunkiem wypełnienia poprzednich zobowiązań.

  • Co się stanie, gdy zaniedbało się modlitwę przez dłuższy czas?

Należy pamiętać o codziennym wypełnianiu przyrzeczeń , w razie krótkiej przerwy należy duchową adopcję kontynuować, przedłużając modlitwę o opuszczone dni. Długa przerwa ( miesiąc, dwa... ) przerywa duchową adopcję.

Formuła przyrzeczenia:

Najświętsza Panno, Bogarodzico Maryjo, wszyscy  Aniołowie i Święci, wiedziony( a) pragnieniem niesienia pomocy w obronie nienarodzonych, ( ja,...........................) postanawiam mocno i przyrzekam, że od dnia .......................w Święto/ Uroczystość ...............

Biorę w duchową adopcję jedno dziecko, którego imię Bogu jest wiadome, aby przez 9 miesięcy każdego dnia modlić się o uratowanie jego życia oraz o sprawiedliwe i prawe życie po urodzeniu.

Postanawiam:

  • odmówić codzienną modlitwę  w intencji nienarodzonego,
  • codziennie odmówić jedną tajemnicę różańca,
  • przyjąć nadto ( nieobowiązkowo ) postanowienia:
  • ................................................................................

Modlitwa codzienna :

Panie Jezu, za wstawiennictwem Twojej Matki Maryi, która urodziła Cię z miłością, oraz za wstawiennictwem św. Józefa, człowieka zawierzenia, który opiekował się Toba po narodzeniu, proszę Cię w intencji tego nienarodzonego dziecka, które duchowo adoptowałem, a które znajduje się w niebezpieczeństwie zagłady. Proszę daj rodzicom miłość i odwagę, aby swoje dziecko pozostawili przy zyciu, które ty sam mu przeznaczyłeś. Amen.

Fragment Jasnogórskich Ślubów Narodu:

„Święta Boża Rodzicielko i Matko Dobrej Rady. Przyrzekamy Ci z oczyma utkwionymi w żłóbek betlejemski, że odtąd staniemy na straży budzącego się życia. Walczyć będziemy w obronie każdego dziecięcia i każdej kołyski równie mężnie, jak nasi ojcowie walczyli o byt i wolność narodu, płacąc obficie krwią własną. Gotowi jesteśmy raczej śmierć ponieś, aniżeli śmierć zadać bezbronnym. Dar życia uważać będziemy za największą łaskę Ojca wszelakiego życia i za najcenniejszy skarb Narodu.”